Strona wykorzystuje pliki cookies, które usprawniają działanie serwisu. W każdej chwili możesz wyłączyć ten mechanizm w ustawieniach swojej przeglądarki. W innym wypadku ciasteczka będą umieszczane w pamięci Twojego urządzenia.

Biegunka poantybiotykowa

Terapia antybiotykami o szerokim spektrum działania często prowadzi do zaburzenia składu mikroflory jelitowej. Dochodzi do niszczenia wrażliwych na antybiotyki bakterii komensalnych w miejscu których, pojawiają się drobnoustroje patogenne m.in. Clostridium difficile. [Albrecht P.]

Następstwem dysbakteriozy są biegunki o różnorodnym obrazie klinicznym od lekkich nieswoistych dolegliwości (stolce rozluźnione i częstsze niż zwykle) poprzez biegunkę o cięższym przebiegu, aż do zapalenia jelita grubego ( w tym rzekomobłoniastego zapalenia wywołanego nadmiernym rozwojem Clostridium difficile). [Albrecht P.; Szajewska H.]

Z uwagi na skalę zjawiska (powikłania jelitowe wykazuje od 11-40 % dzieci przyjmujących doustne antybiotyki) biegunka ta stanowi poważny problem. Udowodniono, iż niezależnie od stopnia nasilenia objawów biegunki oraz podjętego leczenia, korzystne jest zastosowanie probiotyku w celu odbudowania równowagi flory bakteryjnej i zahamowania rozwoju drobnoustrojów patogennych. [Turck D., 2003]

Spośród wielu testowanych mikroorganizmów znamienną statystycznie skutecznością wykazały się przede wszystkim Lactobacillus GG oraz Saccharomyces boulardii. [Marteau, 2001; D’Souza, 2002]

Pełna publikacja: Biegunka poantybiotykowa

źródło: CM VitaImmun